Wat doe je als je ziet dat je kind steeds verder wegzakt, maar je niet weet hoe je kunt helpen? Wanneer is aanmoedigen steunend, en wanneer wordt het onbedoeld druk? In de tweede aflevering van de Changes GGZ podcast schuiven Mirre en haar vader Christiaan aan bij host Hanneke. Samen vertellen ze over Mirres opname in 2024 in de jeugdkliniek voor eetstoornissen in Halsteren. Maar vooral over wat een eetstoornis doet met het contact tussen ouder en kind.
Wanneer je kind langzaam verandert
Mirre beschrijft haar jeugd als vrolijk, sociaal en speels. Ook Christiaan herinnert haar zo: onbevangen en enthousiast. Op de middelbare school veranderde er iets. Negatieve gedachten, angst en paniekaanvallen kregen de overhand, later gevolgd door een depressie. Via de huisarts kwam Mirre in de GGZ terecht, maar door de wachttijd werd de situatie zwaarder. In die periode ontwikkelde zich ook een eetstoornis.
Voor naasten is dat moeilijk om te zien. Je merkt dat iemand verandert, maar je weet niet precies wat er gebeurt. Het contact wordt minder. Gesprekken worden voorzichtiger. En ondertussen blijf je als ouder, partner, broer, zus of vriend maar raden: help ik nu, of maak ik het erger?
Als helpen niet helpt
Christiaan vertelt hoe hij zocht naar manieren om Mirre te bereiken. Hij probeerde haar op te vrolijken. Hij probeerde het gesprek op eten te brengen. Hij wilde iets doen, omdat niets doen ondraaglijk voelt als je kind lijdt.
En juist daar zit vaak de pijn voor naasten. Wat uit liefde gebeurt, komt niet altijd helpend aan. Een opmerking over eten kan voelen als druk. Een poging om te relativeren kan landen alsof het probleem niet serieus wordt genomen.
Dat betekent niet dat naasten niets mogen zeggen of doen. Het betekent wel dat ook zij begeleiding nodig hebben. Want een eetstoornis raakt nooit één persoon. Het hele systeem eromheen komt onder spanning te staan.
De eetstoornis is niet het hele verhaal
De weg naar behandeling was lang. Eerst gesprekken met een psycholoog en arts, daarna onder andere via het Leontienhuis en uiteindelijk bij Changes GGZ. Mirre vertelt over de intake, een afwijzing en het zware wachten dat daarop volgde. Toen haar opname eindelijk begon, voelde die spannend, maar ook als een laatste hoop.
Bij Changes GGZ kijken we niet alleen naar eten of gedrag. Een eetstoornis is vaak zichtbaar aan de buitenkant, maar daaronder zit meer. Christiaan noemt het beeld van een ijsberg: boven water zie je de controle en de zorgen, onder water zitten vaak angst, verdriet, patronen of trauma die aandacht nodig hebben.
Voor naasten kan dat inzicht veel veranderen. Je ziet dan niet iemand die “niet wil eten”, maar iemand die ergens mee probeert om te gaan. Dat maakt de situatie niet minder ernstig, maar soms wel minder eenzaam.
Waarom systeemgesprekken belangrijk zijn
Tijdens haar behandeling werkte Mirre op verschillende manieren aan herstel: via schrijven, individuele gesprekken, groepstherapie, systeemgesprekken, PMT, hypnotherapie en traumatherapie. Ook Christiaan werd betrokken. Juist de systeemgesprekken hielpen hem om dichter bij Mirre te komen en anders naar de eetstoornis te kijken.
Voor ouders en andere naasten kunnen zulke gesprekken veel betekenen. Je leert beter begrijpen wat er speelt. Je krijgt taal voor dingen die thuis alleen nog maar spanning oproepen. En je ontdekt hoe je nabij kunt blijven zonder de eetstoornis steeds groter te maken.
Want steun geven is niet hetzelfde als oplossen. Soms zit steun juist in luisteren. In rustig blijven. In niet alleen kijken naar het bord, maar naar de persoon aan tafel.
Herstel van contact
Herstel gaat niet alleen over eten. Het gaat ook over verbinding. Over opnieuw contact maken na een periode waarin zorgen en machteloosheid veel ruimte innamen.
Bij Mirre en Christiaan herstelde dat contact stap voor stap. Door meer begrip. Door samen dingen te doen. Door weer met elkaar te kunnen lachen. Niet ineens en niet vlekkeloos, maar wel echt.
Aan het einde van de aflevering draagt Mirre een gedicht voor over herstel, vrijheid en opnieuw leren leven. Een bijzonder moment, want daarin wordt voelbaar dat herstel meer is dan minder klachten hebben. Het is weer ruimte voelen. Voor jezelf, voor je leven en voor de mensen om je heen.
🎧 Luister de aflevering nu via [Spotify] of [YouTube].
Maak je je zorgen om je kind, partner, broer, zus of iemand anders dichtbij? Neem dan contact op met Changes GGZ via [link contactpagina]. Een eerste gesprek kan al helpen om niet langer alleen met die zorgen rond te lopen.
Veelgestelde vragen
Het belangrijkste is in verbinding blijven met je kind en zelf ook steun zoeken. Een eetstoornis laat zich niet oplossen met goede raad of door op eten te sturen. Begrip en professionele begeleiding doen vaak meer dan je denkt.
Wat uit liefde gebeurt, kan voor iemand met een eetstoornis voelen als druk of als onbegrip. Dat ligt niet aan jou. Een eetstoornis is meestal een symptoom van iets dat eronder ligt, en daar is professionele hulp voor nodig.
Begin bij de huisarts, die kan doorverwijzen naar gespecialiseerde zorg. Daarnaast bestaan er organisaties en lotgenotengroepen speciaal voor naasten van mensen met een eetstoornis, waar je je verhaal kwijt kunt en herkenning vindt.
Ja. Herstel verloopt zelden in een rechte lijn en kost tijd, maar met de juiste hulp is verandering mogelijk. Voor degene met de eetstoornis én voor de relatie met de mensen eromheen.